En daarmee bedoel ik verandering van naam, domein, url, uiterlijk, schrijfdoel en misschien wel publiek.

Biebgrrl is niet meer, lang leve Webgrrl! Ik heb inmiddels een ander stukje internet bezet om mijn gedachten op te kunnen spuien:

http://webgrrl.nl

Wie mij wil volgen (en reageren mag ook!) maar niet nodeloos naar mijn blog wil surfen, raad ik aan een RSS-feed op te nemen in de RSS-reader: http://webgrrl.nl/feed/ en/of http://webgrrl.nl/comments/feed
(rechtermuisknop, kopiëren, plakken in RSS-reader als feed).

Gegroet!

Er is een tijd van plannen (plan), doen (do), een tijd van evalueren (check) en dit meenemen in toekomstige plannen (act). Met ‘doen’ zijn we klaar en nu is het dus tijd de hele cursus eens te overzien en evalueren.

Gemaakt met gratis plaatjesgereedschappen @ TXT2PIC.com

Rob doet zelf een aanzet tot evalueren door een aantal vragen te stellen die ik hierin dan ook zal beantwoorden.

Favoriete dingen

Dingen 1 t/m 3 gingen over het maken van je eigen weblog om over de cursus te kunnen schrijven. Een heel waardevol iets. Niet alleen leuk omdat ik altijd al vage plannen had om een blog te starten, maar ook omdat je door iets te schrijven gedwongen wordt na te denken over wat je bekeken en waar je mee geoefend hebt. Voor na de cursus heb ik alvast een ‘echt’ blog aangemaakt; de tijd zal uitwijzen of ik ook zonder cursus schrijfzin kan maken!

DIngen 4 en 5 waren voor mij bekend terrein; RSS-feeds en Netvibes had ik al meermalen in de organisatie geprobeerd te slijten, zonder veel succes. Enkelen lijken er nu enthousiast over, maar velen zien het nog steeds als tijdvreter, terwijl het juist bedoeld is als tijdbespaarder!

Dingen 6 t/m 8 hielden het spelen met plaatjes/foto’s in en dit deed de organisatie gonzen; in koffiepauzes ging het over niets anders dan dat. Onvermoede talenten kwamen naar boven en mensen begonnen de cursus leuk te vinden. Hier heb ik wel wat geleerd, aangezien ik een aantal tools nog niet kende. Leuk om te onthouden!

Ding 10 ging over Delicious en ook daar had ik al een account, dat ik maar eens opgefrist heb. Het nut werd in de organisatie wel erkend; met name voor collega’s van de informatiebalie. Zou het informatiebalie-account er al zijn?

Dingen 11 t/m 13 waren de wiki’s en online kantoortoepassingen, voor mij weer relatief nieuw. Een wiki gebruik ik nu voor een clubje vriendinnen om een weekendje te plannen, heel handig al vinden zij het maar futuristisch! Google Docs vind ik dan op één of andere manier minder leuk, dat zou ik zelf niet zo snel gebruiken. Veel ideeën kwamen bij mensen op bij deze Dingen.

Dingen 14 t/m 16 waren weer appeltje, eitje omdat ik ze al kende. Instant messaging, podcasts en YouTube hadden geen geheimen meer voor mij. Toch leuk om nu zo af en toe een korte chat te hebben met collega’s op de andere locaties via de Gmail-chat. Ook bij deze Dingen verzonnen veel collega’s interessante ideeën!

Dingen 17 t/m 20 boden mij weer wat nieuws; zoveel web 2.0-sites als er bestaan! Beetje te veel naar mijn idee, laat dat web 3.0 maar komen waarbij alles geïntegreerd is; ook (zelfs) ik word moe van het alsmaar inloggen overal. LibraryThing vond ik wel leuk, maar heb me er niet aangemeld. Sociale netwerken kende ik al (Bibliotheek 2.0, Hyves, Facebook, de eigen bieblv.ning) en Last.fm vond ik echt geweldig! Heb de speler gedownload en ik hoop dat ik straks fantastische adviezen zal krijgen over andere artiesten en evenementen.

Ding 21 deed mij vooral kwijlen over wat andere biebs hebben en wij (nog) niet. Van de woordenwolk van de Aquabrowser word ik nog niet zo enthousiast, maar het aanleggen van favorietenlijstjes, toevoegen van tags, maken van recensies maken mij wel blij! Ik was niet de enige met bedenkingen over de Aquabrowser! Staan wij hierin alleen? Als wij dit vinden, vinden onze klanten het dan ook? Worden zij blij van een woordenwolk?

Ding 22 was een nadenkDing over de bibliotheek van de toekomst, waarbij weer een aantal collega’s inspirerende gedachten op hun blog zette. Ook collega’s van andere bibliotheken trouwens.

Dingen 9 en 23 hebben voor reflectie gezorgd wat twee goede momenten waren.

Effecten en verrassingen cursus

Elk Ding had weer andere effecten in de organisatie, zoals ik hier en daar al schreef hierboven. Dat is dan ook wel leuk aan de cursus; hij blijkt erg afwisselend te zijn. Sommige Dingen vind je leuk, andere minder, maar je leert ze wél allemaal kennen.

Bijna iedereen (39 man/vrouw) deed mee aan de cursus. Dit was niet geheel op vrijwilligheid gebaseerd en er was dan ook best wat weerstand in het begin en eigenlijk bleef het er altijd wel in enige mate gedurende de cursus. Het kostte natuurlijk ook wel behoorlijk wat tijd. We hadden twee uur per week gekregen (begeleiders drie uur) maar dat was voor de meesten bij lange na niet genoeg. Bovendien hebben fulltimers niet altijd de tijd binnen hun werktijd om aan de cursus te besteden. Ikzelf kreeg zoveel energie van de cursus en het enthousiasme dat er bij velen ontstond dat ik behoorlijk wat tijd heb gestoken in het volgen van alle blogs en zoveel mogelijk te reageren. Ik weet zelf dat het leuk is om reacties te krijgen en dat gun ik een ander ook. En ja, ik heb ook nog een sociaal leven en sport ook. De nachten waren gewoon iets korter dan gebruikelijk! Bij velen kwam dit aspect van de cursus, het bij elkaar kijken en reageren, in het gedrang door het gebrek aan tijd, wat erg jammer was. Misschien is hier meer ruimte voor als de opdrachten sneller te maken zijn!

Zoals ik bij Ding 9 al schreef, was het hartverwarmend te merken dat de cursus verschijnselen als betrokkenheid, verbondenheid, samenwerking en collegialiteit deed versterken. Misschien heeft het wel wat communicatieschotten weten te verminderen… Ook mooi te zien dat onvermoede (soms deels vermoede) talenten naar boven kwamen drijven, zoals schrijftalent, creatief talent met foto’s en talent voor het verzinnen van goede ideeën!

Erg trots ben ik op de collega’s die ik zelf heb begeleid (zie zijbalk voor de blogs) en die de cursus allen met volle overtuiging voltooid hebben! Fantastisch!

Een te wensen effect van de cursus is dat er met de gigantische ideeënlijst die in de loop van de cursus is gegenereerd, wat wordt gedaan. Dat ideeën worden uitgewerkt door een Werkgroep Web 2.0 en dat de beste daarvan worden uitgevoerd. En dat de taken, bevoegdheden en verantwoordelijkheden van deze werkgroep worden vastgelegd, zodat het kader duidelijk is en binnen dat kader creatief gewerkt kan worden!

Verbetersuggesties

Het kan natuurlijk altijd beter! We zijn tamelijk vroeg ingestapt in de 23 Dingen-cursus maar ondanks dat vind ik dat de cursus op zich goed in elkaar zit. In onze planning vond ik uiteindelijk het aantal pauzeweken teveel, waardoor mensen te lang stil stonden en moeite hadden de draad weer op te pakken. Een veelgehoorde opmerking is ook dat de teksten van de 23 Dingen-site te lang en uitgebreid waren voor sommigen. Zelf las ik die tekst diagonaal door en keek vooral naar websites die in de oefeningen genoemd werden. Maar ik kan me voorstellen dat als het helemaal nieuw voor je is, je wèl alles wil lezen om het goed te begrijpen. Ook zijn 23 Dingen misschien wel veel, volgen sommigen. Maar ja, zo is de cursus. Zou het misschien kunnen dat de Nederlandse versie zwaarder is dan de Amerikaanse? Ik ben eigenlijk ook nog voor het toevoegen van een 24e Ding: gamen. Een laatste veelgehoorde opmerking in mijn organisatie is de introductie van Rob, die voor een aantal mensen te snel ging, waardoor zij het Spaans benauwd kregen. Dit had ook te maken met de verschillen in kennisniveau van de medewerkers, maar daar moet je natuurlijk rekening mee houden als je voor een diverse groep spreekt.

Ik ben blij dat we het gedaan hebben zoals we het gedaan hebben en ben apetrots op het resultaat: bijna alle cursisten zullen op tijd klaar zijn en op 1 juli hun certificaat in ontvangst nemen. Dat heb ik andere biebs nog niet zien/horen doen! En het vervolg aan deze cursus (een Werkgroep Web 2.0) komt er ook zeker, dat heeft de directeur toegezegd. De zeven coaches van de BLV kunnen zich met recht SUPERCOACHES noemen!

Tot slot

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. En met het afsluiten van deze cursus sluit ik ook mijn bibliotheekcarrière af. Ik vond het een mooie en waardige afsluiting zo.

Ik vermoed dat ik mij nog regelmatig in digitale bibliotheekkringen zal laten zien en het laatste woord over web 2.0 heb ik nog niet geschreven. Ik stap hiervoor binnenkort over op mijn nieuwe blog, genaamd Webgrrl. Daar staat nu nog niet veel op trouwens.

Ik zeg dus geen vaarwel (dat klinkt ook zo dramatisch) maar tot ziens!

Als digital native (klinkt leuk!) begeef ik me veel op internet en onderzoek nieuwe media. Web 2.0 wordt het fenomeen genoemd dat je nu in een piep en een zucht een blog kunt opzetten, overal je mening kan ventileren en programma’s en informatie met elkaar kan delen. Hierdoor heeft internet een wezenlijk andere functie gekregen dan puur en alleen het zenden van informatie (statische webpagina’s). Ik probeer het allemaal van een afstand te bekijken, maar doe er ondertussen ook zelf aan mee. Om ergens een gefundeerde mening over te hebben, helpt het tenslotte om ervaringsdeskundige te zijn.

2.0

Het beestje moet een naampje hebben en dus was het Tim O’Reilly die de nieuwe ontwikkelingen op internet ‘web 2.0′ noemde. De rest van de wereld heeft dit, soms schoorvoetend (zie ook bijv. hier en hier), overgenomen. En zoals Rob op de 23Dingen-site al schrijft, is het nu ‘in’ om ergens 2.0 achter te zetten. Om ermee te zeggen dat het een ‘nieuwere versie’ is. En dit overigens niet alleen in de digitale wereld!

Bibliobloggers

Ook een aantal bibliotheekmedewerkers heeft het 2.0-principe omarmd; zij zijn gaan bloggen, noemen zichzelf bibliobloggers en denken na over hoe de nieuwe media ingezet kunnen worden in de bibliotheek. Om de klanten beter tot dienst te kunnen zijn. Het lijkt echter nog maar een klein groepje dat in de grote massa roept, waardoor het nog niet zo erg aankomt. De maatstaf voor hoe ver we daarin zijn, vind ik de mate waarin directeuren het hebben over digitale media en de nut en noodzaak ervan. En volgens mij is de discussie op dat niveau op gang gekomen, mede dankzij pionieren als Edwin, Jan en Wouter.

Experimenteren

We zijn er nog lang niet, want wie weet al precies welke ‘web 2.0-instrumenten’ goed werken om in te zetten in de bibliotheek en welke niet? Ook andere branches zijn aan het experimenteren; de NS heeft onlangs haar site opgewaardeerd tot een heuse web 2.0-site, HEMA doet goed mee en ook Rabobank probeert hier en daar wat. De hype van Second Life (wie hoort daar nog iets over?) is inmiddels alweer voorbij, maar er zullen vast nieuwe virtuele werelden komen, die mooier, functioneler en laagdrempeliger zijn. Meer mogelijkheden, meer gemak, meer experimenten. En zo blijven we maar doorgaan, de techniek stopt niet en het is zaak als bibliotheek in te stappen voor de trein van het perron wegrijdt om er nooit meer terug te keren.

Ik wens jullie er veel succes bij. Ik ga zelf binnenkort elders kijken hoe digitale media ingezet kunnen worden voor communicatie met burgers en organisaties. Ik hoop dat de interne Werkgroep Web 2.0 mooie dingen zal doen in de BLV! Wie gaat zich ervoor aanmelden?

Eindelijk weer even tijd voor 23 Dingen, tussen voetbal, het schrijven van andere berichtjes en mijn laatste werkzaamheden in de bieb door. Over dit Ding schreef ik eigenlijk al in een ander berichtje, over taggende klanten bij de OBA.

Aquabrowser

Allereerst heb ik eens bij de Ann Arbour District Library gekeken en vond daar, evenals een aantal collega’s, van die geinige ouderwetsche cataloguskaarten! Natuurlijk heb ik er ook eentje laten maken, om dit bericht wat op te vrolijken.

Geen woordenwolk op deze site, wel RSS-feeds die je kunt krijgen op je zoekactie, net als bij bijvoorbeeld Marktplaats. Als er dan nieuwe titels bij komen die in jouw zoekactie zouden opkomen, krijg je ze netjes te zien in je Netvibes. Boeken waar labels aan gehangen zijn, komen bovenaan in de zoekresultaten. Dat geeft wel weer een vertekend beeld want dat hoeft niet de meest relevante titel te zijn.

Natuurlijk heb ik ook weer even bij de OBA gekeken. Het mooie aan die Aquabrowser vind ik dat in alles wordt gezocht, van websites tot boeken tot tijdschriftartikelen. Dat is heel handig als je over een bepaald onderwerp meer wil weten. Minder handig is het als je een specifiek boek zoekt en op de titel ervan zoekt. Dan krijg je een hele hoop irrelevante informatie. Misschien zouden ze voor boekenlezers een aparte catalogus moeten maken; er is natuurlijk altijd de keuze om alleen op boeken te zoeken, maar daar moet je dan weer een extra handeling voor doen. De woordenwolk vind ik wel grappig, maar heel vaak niet zo nuttig; tenzij je echt op zoektocht bent naar iets waarvan je nog niet weet wat het precies is. Ofzo.

Worldcat

Tenslotte was Worldcat aan de beurt voor een kijkje, waar 1,2 miljard items beschikbaar zijn uit meer dan 10.000 bibliotheken. Je kunt er lijstjes maken en beoordelingen toevoegen. Samen met collega Hélènneke hebben we geprobeerd een recensie aan een prentenboek toe te voegen, maar vervolgens konden we deze niet direct terugvinden. Nu ik er weer naar kijk, een paar dagen later, zie ik de recensie wél staan. Heel vreemd! Zou deze eerst nog door de keuringscommissie moeten?

Het zou  mooi zijn als de BLV ook in Worldcat te vinden is, wat nu niet het geval is. Ik zie zo snel nog even niet hoe we dit voor elkaar kunnen krijgen, maar mijn teamgenootje Kastanjebloesem ziet de voordelen! En de Aquabrowser moet binnenkort ook een feit zijn… (als we ‘m maar niet zo noemen!)

Werkelijk àlles hebben wij in het werk gesteld om te zorgen dat we een Drempelvrije website zouden krijgen. Zo stond het klip en klaar in ons programma van eisen voor de nieuwe website. Ook het bureau dat we selecteerden voor de bouw van de site staat in de lijst van bureaus die drempelvrij kunnen bouwen. Geen probleem dus, dat groene mannetje. Zou je zeggen.

Onlangs vroegen we De Test aan bij Stichting Accessibility, die ons zou doen verblijden met een groen mannetje onderaan onze site. De uitslag was schokkend. Aan zes punten (van de 16) werd niet voldaan en de grootste boosdoener blijkt ons catalogussysteem Bicat te zijn! Geen alt-attributen bij de genre-iconen, verkeerd kleurgebruik, onherkenbare links, noem maar op.

HKA Bicat is een softwarebedrijf dat een product levert voor bibliotheken, maar daarbij blijkbaar niet aan onze slechtziende of kleurenblinde klanten denkt! Ik weet dat er een nieuwe versie van het systeem op de markt is die wij pas over vijf jaar zullen krijgen. Geen idee of dit aspect daarin ook is verbeterd. Ik hoop het maar, want dit stemt uitermate verdrietig.

Na de Blog over je moeder dag is het nu dan tijd voor de blog over je vader dag, een initiatief van Marina. In de blogpost over mijn moeder betrok ik ook mijn moeders moeder en vaders moeder en deze uitbreiding zal ik hier ook weer toepassen; mijn moeders vader en vaders vader komen dus ook aan bod! Foto’s van mij en andere bloggers zijn weer te vinden in een speciale groep op Flickr.

Mijn vaders vader Wim heb ik nooit gekend. HIj stierf toen mijn vader slechts 24 jaar jong was. Wat ik van hem weet is dat hij in een theater heeft gewerkt en dat daar regelmatig optredens waren van bekende artiesten (zoals het komische duo Snip en Snap). Daar had ‘ie het dan thuis altijd over. Ik dacht dat ik deze twee niet kende, maar toch komen deze ‘ouwe vrinden’ me niet onbekend voor! Op de originele foto staat ook nog mijn vader als klein jochie dat door zijn vader in zijn nek geknepen wordt, vast omdat ‘ie een geintje heeft uitgehaald!

De vader van mijn moeder heette Franke (maar voor mij heette hij Pake). Hier is hij in zijn jonge jaren. Het was een hele lieve en rustige opa, nuchter als een echte Fries. Ná de Tweede Wereldoorlog moest hij in dienst en werd uitgezonden naar Indonesië. HIj had mijn oma toen nog niet ontmoet. Drie jaar van zijn leven zat hij daar en later zijn brieven gevonden die hij daar heeft geschreven en aan één van zijn broers heeft gestuurd (zijn ouders leefden niet meer). Hij heeft er nooit veel over gesproken, maar de kans is groot dat het geen prettige tijd was.

En hier is hij dan: mijn vader, (Wim of Willem) hier nog als jonge vent mét snor. Een jaar of tien terug liet hij zich ervan overtuigen dat het zonder snor écht beter zou zijn. En nu schatten veel mensen hem behoorlijk jonger in dan hij is. Dat komt denk ik niet alleen door zijn uiterlijk, maar ook doordat hij jong van geest is; al-tijd in voor een geintje. Naïef zijn in zijn buurt kost je de kop. Een mooi voorbeeld: mijn vader en ik fietsten eens naar mijn oma toe, hij op zijn wielrenfiets. Op de terugweg zouden wij zo’n ouderwetse telefoon die mijn oma nog had, inleveren bij een telefoonwinkel. Ik wachtte buiten en hij liep in zijn wielrenneroutfit naar binnen. Hij trof daar een medewerker aan van wie het de eerste werkdag was. In zijn beste Belgisch vroeg hij de arme medewerker om een verlengsnoer voor zijn telefoon omdat hij nog wel wilde bellen ook al was hij in Nederland…

Die humor heeft hij natuurlijk van zijn moeder geërfd, die bijvoorbeeld altijd grapte dat ze hem (relatief nakomertje) met een boom in zijn hand achter een kwartje had gevonden.

Zo heeft ‘ie er ook lol in om mensen voor gek te zetten. Als hij me vroeger van turnen kwam halen, wist ‘ie dat ik niet blij was als hij in zijn paarse regenpak zou komen. Je snapt al hoe hij gekleed kwam natuurlijk! Ondanks dat plagen, weet ik dat hij trots op me is en ik denk dat ik altijd zijn kleine meisje zal blijven; hij is altijd bereid me te helpen als ik weer eens met een ratelende fiets, kapotte achterruitenwisser of zelfs collega met computerproblemen aan kom zetten.

Ik geloof dat ik mijn vader en moeder zo toch wel genoeg de hemel in geprezen heb. Als nuchtere Fries/Leidenaar moet ik het dus hier maar bij houden.

Op Marketingfacts lees ik vandaag over de Encyclopaedia Britannica die met zijn tijd meegaat (en zij hebben het weer van Marie-Jose Klaver)! Hulde! Een tijd terug in een interne presentatie over Web 2.0 (”de nieuwe digitale wereld”) stelde ik deze online encyclopedie nog tegenover Wikipedia, als oud (1.0) tegenover nieuw (2.0).

Maar nu is ook Britannica overstag en kunnen ‘gewone’ gebruikers bijdragen aan een betere encyclopedie. Opmerkelijk gezien wat Andrew Keen zei in de documentaire over Web 2.0 onlangs in Tegenlicht: “Wiki’s waarheid”. Het moet een streng gecontroleerde content worden gemixed met bijdragen van gebruikers.

Ik moet nog wel even zien wat dit in de praktijk inhoudt. Ontstaan er nu dan misschien twee werelden: de door de gebruiker gegenereerde en de ‘echte’ encyclopedie of gaat Britannica werkelijk de wiki-kant op?!

Ik dacht, laat ik eens een kijkje nemen op een politieke wiki, namelijk die van Rita Verdonk (dit staat geheel los van mijn mening over haar en haar beweging!). Ik tikte trotsopnederland.nl in, maar dit bleek niet het domein te zijn dat Rita heeft geregistreerd. Het moest punt-com zijn, wat ik nogal wonderlijk vind voor een partij die trots is of wil zijn op Nederland. Maar ja, even over de inhoud ervan.

Hoe kom ik erop? Ik las onlangs een geweldige column bij Webwereld over de Ritapedia. Echt een aanrader (die column dus). Het bracht mij op het idee om zelfs eens te kijken hoe een wiki in de praktijk kan werken. Er zijn immers in de bieb allerlei plannen en voornemens om intern dan wel extern iets met een wiki te doen! Ding #11 en #12 van de 23 Dingen-cursus gingen over het fenomeen wiki.

Rita Verdonk poogt met haar wiki op een hippe manier het Nederlandse volk te bereiken. Zij wil mét hen de koers van de partij bepalen. Dat past op zich goed in de wikigedachte, waarin je met elkaar een pagina deelt om bijvoorbeeld een kampeertocht te organiseren. En zij doet hiermee iets wat geen enkele andere politicus nog heeft gedaan. Of het ook de resultaten heeft die wenselijk zijn, dat vraag ik me af.

Sinds het begin, waarin het project een beetje mis liep, is de site een stuk hoogdrempeliger geworden doordat je je eerst moet aanmelden met volledige adresgegevens. Bovendien is een aantal thema’s wat Rita betreft uitbediscussieerd en deze zijn geconsolideerd in de wiki, er kan niet meer aan veranderd worden.

Ik heb er eens even rondgeneusd en het is vooral chaos dat ik er aantref. Op de pagina thema’s lijkt er heel overzichtelijk een aantal thema’s te staan waarbij het mogelijk is je mening te geven. Rita nodigt iedereen (van welk geslacht, ras, religie of leeftijd dan ook) uit te reageren die zich daartoe geroepen voelt! Als je echter klikt op ‘overleg’, dan staat daar een nog véél grotere hoeveelheid onderwerpen die mensen er zelf in gezet hebben. Hier staan veel bizarre wensen/gedachten, zoals het niet toelaten van domme immigranten (zegt iemand die ‘het eis’ ipv ‘de eis’ schrijft!). NAVO (ipv NOVA) moet van de buis af, de (linkse) pers mag geen cent meer ontvangen, de band Kane moet ontbonden worden, iedereen is geestelijk ziek en niet meer dan 14% van de restaurants mogen voedsel van buitenlandse receptuur serveren. Zomaar enkele voorbeelden, die al dan niet echt/serieus zijn (moeilijk te beoordelen).

Om met de woorden van columnist Luuk Koelman te spreken: de wiki van Verdonk bouwt niets op en voegt niets toe. Al die klagers zijn namelijk helemaal niet Trots op Nederland!

En dan weer even terug naar de theorie. Als ik Rita Verdonk was, zou ik zeggen dat het idee van de wiki op zichzelf mooi en innovatief is, maar niet succesvol. Of wachten de serieuze bijdragers tot zij op een serieuze manier worden uitgenodigd om mee te denken? Zouden zij dit als spielerei ervaren?

In mijn bieb loopt intern een experiment met een wiki (het moet een ‘Intrawiki’ worden) maar Rita-toestanden hebben er nog niet plaatsgevonden. Eerder radiostilte, mensen weten niet zo goed wat ze ermee moeten. Totaal niet te vergelijken met de Ritapedia dus en bovendien slechts voor een select gezelschap (namelijk mijn bieb!). Onze wiki heeft naar mijn mening wél kans van slagen, als het die kans maar krijgt! Kijk maar naar Rabobank; soms moet je gewoon wat (digitaal) experimenteren om erachter te komen of iets wel of niet werkt. Gewoon doen dus.

Hebben we net bij Ding #13 geleerd dat Google Docs zo handig is, waren er net enkelen van ons die wat (terechte) twijfels hadden over de veiligheid van hun informatie in een Google Doc, verschijnt een lichtelijk verontrustend bericht op Webwereld! Hierin staat dat Messagelabs heeft geconstateerd dat de nieuwste trend onder spammers het versturen van spam met links naar Google Docs is. Het blijkt dat spamfilters e-mails met dergelijke links doorlaten én er kan gebruik gemaakt worden van gratis bandbreedte (bij Google Docs), dus een mooie prooi voor spam!
Vorig jaar werd nog veel spam verstuurd via bijlagen in e-mails.

Interessant feitje: ruim driekwart van alle verzonden e-mail is spam. In Hongkong ligt dit percentage nog hoger, zo’n 86%!

Bron van deze geleende foto 

Vanochtend gelezen op de site van de Volkskrant: Rabobank is op Hyves een groep (Hyve) gestart en er zijn zelfs al ruim 3.700 leden lid van deze Hyve!

De Volkskrant: “De flitsende wereld van internet lijkt in tegenspraak met het stoffige imago van een traditionele bank”. De reden dat er gekozen is voor Hyves heeft te maken met de 130.000 leden die op hun Hyves-profiel bij ‘Mijn Merken’ Rabobank hebben ingevuld.

Rabobank heeft besloten gewoon maar dingen te gaan uitproberen op het gebied van nieuwe media. Zo heeft de bank ook reclamefilmpjes op YouTube, een internettv-kanaal én chatbot Yvette.

Daar kunnen wij bibliotheken nog wat van leren!